اول باید تعهد قابل اثبات، مهلت، پیامد تخلف و امکان جبران مشخص باشد؛ سپس مذاکره و اخطار بر پایه اسناد انجام شود.
نیاز به شرکت معمولاً با ورود شریک، قراردادهای بزرگ‌تر، استخدام، تفکیک مالی یا الزام طرف قرارداد جدی می‌شود؛ نه صرفاً با شروع فروش.
استارتاپ باید مالکیت محصول، سوابق مالی، قرارداد اعضای کلیدی و جدول سهام را از ابتدا قابل بررسی نگه دارد.
در کسب‌وکار خانوادگی باید نقش شغلی، مالکیت، حقوق و حق رأی از رابطه خانوادگی جدا و مکتوب شوند.
خروج شریک باید از قبل برای قیمت‌گذاری سهم، مهلت پرداخت، دسترسی به اطلاعات و تعهدات باقی‌مانده قاعده داشته باشد.
حدود اختیار باید با اندازه قراردادها، ریسک پرداخت‌ها و نیاز کسب‌وکار به سرعت هماهنگ باشد و اشخاص مجاز به امضا دقیق معرفی شوند.
تجهیزات، دامنه، نرم‌افزار، دانش فنی یا حق استفاده از ملک باید دقیق توصیف، ارزش‌گذاری و نحوه انتقال یا استفاده از آن روشن شود.
تقسیم سهم زمانی پایدارتر است که پول، زمان، تخصص، شبکه فروش و ریسک هر شریک جداگانه ارزش‌گذاری و امکان بازبینی آن تعریف شود.
توافق مؤسسان نقشه همکاری شرکاست و بهتر است پیش از ایجاد تعهد مالی، نقش‌ها، مالکیت، محرمانگی، خروج و حل اختلاف را روشن کند.
نوع شرکت باید از روی تعداد شرکا، شیوه تصمیم‌گیری، برنامه جذب سرمایه و نوع قراردادهای آینده انتخاب شود، نه بر اساس شهرت یک قالب حقوقی.